Αγαπητοί μου φίλες και φίλοι και αγαπημένα μας παιδιά, μαθητές και
μαθήτριες.
Σήμερα θα μιλήσουμε για μία από τις σημαντικότερες στιγμές της
νεότερης ελληνικής ιστορίας, την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου 1940.
Εκείνη την ημέρα, πριν από 86 χρόνια, η Ελλάδα κλήθηκε να
αντιμετωπίσει μια μεγάλη απειλή. Οι ιταλικές δυνάμεις απαίτησαν να
επιτρέψει τη διέλευσή τους από το ελληνικό έδαφος. Η Ελλάδα
αρνήθηκε να υποκύψει στο ιταλικό τελεσίγραφο. Η απάντηση της ήταν
αρνητική. Ήταν το ιστορικό «ΟΧΙ», που έγινε σύμβολο αξιοπρέπειας,
ελευθερίας και αντίστασης.
Το «ΟΧΙ» δεν ήταν απλώς μια λέξη. Ήταν η έκφραση της θέλησης ενός
ολόκληρου λαού να υπερασπιστεί την πατρίδα του, την ανεξαρτησία
του και τις αξίες του. Ήταν η απόφαση ενός λαού να μην υποταχθεί
στον φόβο, αλλά να αγωνιστεί για την ελευθερία του.
Οι Έλληνες στρατιώτες, με θάρρος και αυταπάρνηση, πολέμησαν στα
βουνά της Πίνδου, μέσα στο κρύο και στις δύσκολες συνθήκες του
πολέμου. Πολλοί θυσίασαν τη ζωή τους, αφήνοντας πίσω οικογένειες
και αγαπημένα πρόσωπα. Μαζί τους, ολόκληρος ο ελληνικός λαός
στάθηκε ενωμένος, προσφέροντας ό,τι μπορούσε στον αγώνα για την
ελευθερία. Στο σημείο αυτό θέλω να εξάρω ότι οι στιγμές αυτές ήταν
από τις πιο παράδοξες και φωτεινές στιγμές της σύγχρονης ιστορίας
μας. Γιατί ενώ κηρύχτηκε πόλεμος το συναίσθημα που κυριάρχησε
στους νέους της εποχής δεν ήταν ο φόβος αλλά ο ενθουσιασμός, η
λεβεντιά και η ευθυμία.
«Με το χαμόγελο στα χείλη» οι νέοι που επιστρατεύτηκαν έτρεχαν στα
τρένα και στα λεωφορεία για να παρουσιαστούν. Οι διανοούμενοι της
εποχής όπως ο Γ. Θεοτοκάς έγγραφαν στα ημερολόγια τους ότι οι νέοι
φώναζαν, γελούσαν, πειραζόντουσαν σαν παιδιά που ξεκίναγαν για μια
ευχάριστη εκδρομή. Η θετική αύρα και η θετική ανάσταση θύμιζε
μεγάλη γιορτή.
Η νεολαία είχε πλημμυρίσει τους κεντρικούς δρόμους με σημαίες,
δάφνες και τραγούδια, νιώθοντας μια βαθιά ενότητα και ένα ξύπνημα
του ελληνικού φιλότιμου.
Αυτή η θετική αύρα των νέων του ’40 δεν ήταν η άγνοια κίνδυνου, αλλά
η αυθόρμητη απόφαση μιας γενιάς για να υπερασπιστή την ελευθέριά
της με αξιοπρέπεια και ψηλά το κεφάλι.
Η 28η Οκτωβρίου, όμως, δεν είναι μόνο μια ημέρα μνήμης. Είναι και
μια ημέρα περισυλλογής. Μας θυμίζει πόσο πολύτιμη είναι η ειρήνη και
πόσο σημαντικό είναι να υπερασπιζόμαστε την ελευθερία, την
ανθρώπινη αξιοπρέπεια και τα δικαιώματα κάθε ανθρώπου.
Ας μην ξεχνάμε ότι η πραγματική δύναμη ενός λαού βρίσκεται στην
ενότητά του, στην αγάπη για την πατρίδα και στην πίστη στα ιδανικά
του. Και ας θυμόμαστε πως ο πατριωτισμός δεν εκφράζεται μόνο με
λόγια, αλλά και με πράξεις που υπηρετούν το κοινό καλό και την
ειρηνική συνύπαρξη των ανθρώπων.
Ας τιμήσουμε λοιπόν όλους εκείνους που αγωνίστηκαν και θυσιάστηκαν
για την ελευθερία μας.
Χρόνια πολλά στην Ελλάδα μας!
Χρόνια πολλά στον απανταχού ελληνισμό!
Ζήτω η 28η Οκτωβρίου 1940!
Ζήτω η Ελλάδα!
Τελειώνοντας με αισθήματα σεβασμού και συγκίνησης θα μου
επιτρέψετε να σας αφιερώσω το ποίημα του Ιωάννη Πολέμη
«Τι είναι η Πατρίδα μας» το οποίο γράφτηκε το 1912, για να θυμηθούμε
οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νεότεροι.
Τι είναι η πατρίδα μας
Τι είναι η πατρίδα μας; Μην είναι οι κάμποι;
Μην είναι τ' άσπαρτα ψηλά βουνά;
Μην είναι ο ήλιος της, που χρυσολάμπει;
Μην είναι τ΄άστρα της τα φωτεινά;
Μην είναι κάθε της ρηχό ακρογιάλι
και κάθε χώρα της με τα χωριά;
κάθε νησάκι της που αχνά προβάλλει,
κάθε της θάλασσα, κάθε στεριά;
Μην είναι τάχατε τα ερειπωμένα
αρχαία μνημεία της χρυσή στολή
που η τέχνη εφόρεσε και το καθένα
μια δόξα αθάνατη αντιλαλεί;
Όλα πατρίδα μας! Κι αυτά κι εκείνα,
και κάτι που 'χουμε μες την καρδιά
και λάμπει αθώρητο σαν ήλιου αχτίνα
και κράζει μέσα μας: Εμπρός παιδιά!
Πάντα με αγάπη,
Μαρινέλα Κατακαλέα – Γεωργούντζου!
