Εννοώ τα επείγοντα περιστατικά του Νοσοκομείου της Καλαμάτας, όπου είχα την τύχη άλλοτε να επισκεφθώ και άλλοτε να μεταφερθώ. Κάθε φορά έφευγα ικανοποιημένος από την αντιμετώπιση των γιατρών, που έδειχναν προθυμία να εξυπηρετήσουν κάθε άγνωστό τους ασθενή.
Όμως το τελευταίο συμβάν, με μία ξαφνική φλεγμονή στο πόδι μου, με ώθησε στο παρόν χρονογράφημα. Η καλή διάθεση του προσωπικού φάνηκε από την αρχή. Στην υποδοχή δύο νεαρές κυρίες, με ευγένεια και χαμόγελο, ρώτησαν τι ζητάω, πήραν τα στοιχεία μου και με οδήγησαν στην αίθουσα αναμονής. Σε 15 λεπτά ειδοποιήθηκα από το μεγάφωνο να πάω στην αίθουσα εξετάσεων. Τρεις γιατροί έσπευσαν, πήραν ιστορικό, έκαναν διάγνωση, έδωσαν φαρμακευτική αγωγή και συναφείς οδηγίες.
Δεν είχα κάτι σοβαρό και έφυγα ανακουφισμένος αλλά πιο πολύ ικανοποιημένος από την καλή στάση του προσωπικού. Μου είπαν να επανέλθω μετά το τέλος της φαρμακευτικής αγωγής και το έκανα.
Άλλες κυρίες στην υποδοχή, το ίδιο ευγενικές σαν τις πρώτες. Η αναμονή ήταν ημίωρη αυτή τη φορά, λόγω πληθώρας περιστατικών. Γιατρός ο ίδιος, πάλι πρόθυμος και ευγενής, διαπίστωσε θεραπεία και μου έδωσε τις τελευταίες οδηγίες.
Τα καλά πρέπει να λέγονται και να δημοσιοποιούνται, όπως και τα κακά. Αλλά για τα επείγοντα της Καλαμάτας μόνο καλά έχω να πω. Και κάτι το απρόοπτο. Είπα στο γιατρό ότι του χρωστάω ένα μικρό δώρο. Ταράχτηκε και αντέδρασε, νομίζοντας ότι εννοώ φιλοδώρημα. Τον καθησύχασα, προαναγγέλοντας το επαινετικό χρονογράφημα, που βλέπει σήμερα τη δημοσιότητα. Ίσως το διαβάσει.
