Η Τουρκία απέκτησε κτηματολόγιο από το 1950. Η Ελλάδα, 75 χρόνια μετά, δεν έχει οριστικοποιήσει το δικό της. Η καθυστερημένη πρωτοβουλία της Πολιτείας ξεκίνησε καλά, αλλά η ολοκλήρωση του κτηματολογίου αργεί και προ παντός η σωστή λειτουργία του. Στις παθογένειες του συστήματος ανήκει και το ιδιοκτησιακό των Νεκροταφείων στα χωριά. Αν δεν υπάρξει σωστή και έγκαιρη αντίδραση των ενοριακών Ναών, οι οποίοι ίδρυσαν το Νεκροταφείο κάθε χωριού σε δική τους έκταση, πρόκειται να περιέλθουν στην ιδιοκτησία των Δήμων, κι’ ας μην τους ανήκαν ποτέ.
Κάποιοι νομικοί του Κτηματολογίου, που αποφασίζουν για τις σχετικές αναρτήσεις και τις αντιρρήσεις των ενδιαφερόμενων Ναών, ξέθαψαν κυριολεκτικά ένα διάταγμα της βαυαρικής Αντιβασιλείας του έτους 1834 για τα Νεκροταφεία και το εφαρμόζουν μετά από δύο αιώνες, για να λύσουν σύγχρονα προβλήματα. Αποφάνθηκαν, ότι ένας ενοριακός Ναός είναι ιδιοκτήτης του Νεκροταφείου του, μόνο αν το είχε ιδρύσει πριν το 1834, αλλοιώς ανήκει στο Δήμο. Κυριολεκτικά ξέθαψαν το διάταγμα και έθαψαν τα Νεκροταφεία.
Όμως τα περισσότερα χωριά δεν υπήρχαν ως ενορίες, το 1834. Οι Ναοί τους χτίστηκαν αργότερα και μαζί τα ιδιόκτητα Νεκροταφεία τους, τα οποία διαχειρίζονταν μέχρι πρόσφατα, οπότε οι Δήμοι ανέλαβαν τη διαχείρισή τους και μόνο αυτήν. Κι’ αφού πήρε ο Δήμος τη διαχείριση, γιατί να μην πάρει και την κυριότητα με ένα νομικό τερτίπι, με το οποίο γελούν νομικοί και μη. Όπως με πληροφόρησε δικηγόρος, που χειρίστηκε τέτοιες υποθέσεις, άλλοι Ναοί κέρδισαν τις αντιρρήσεις τους και θεωρούνται κύριοι των Νεκροταφείων τους και άλλοι τα έχασαν με το διάταγμα της Αντιβασιλείας. Τραγέλαφος. Έμμεση απαλλοτρίωση ακινήτου, χωρίς αποζημίωση. Πρωτάκουστο.
Ζήτησα ενημέρωση για το Νεκροταφείο του χωριού μου, το οποίο είχε επικαλεστεί ίδρυση του ενοριακού Ναού το έτος 1830 και υπάρχει επίσημη αναγνώριση με απόφαση, δημοσιευμένη στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως. Είχε επικαλεστεί ταυτόχρονη λειτουργία Νεκροταφείου και μεταγενέστερη δωρεά, βάσει της οποίας ανεγέρθηκε ο νέος μεγάλος ομώνυμος Ναός και λειτούργησε το υπάρχον μεγάλο Νεκροταφείο από το 1879. Επικαλέστηκε διαχειριστικές πράξεις του Νεκροταφείου και μία συμβολαιογραφική δωρεά ακινήτου για την επέκτασή του. Απάντηση του Κτηματολογίου: Αφού ο Ναός επικαλείται ίδρυση Νεκροταφείου από το 1879 και όχι πριν το 1834, δεν αναγνωρίζεται ιδιοκτήτης. Πάνε περίπατο οι δωρεές και η διαχείριση επί εκατό και πλέον χρόνια, πάει και ο θεσμός της χρησικτησίας. Πάει η συνταγματική προστασία ιδιοκτησίας.
Άραγε έχει γνώση το αρμόδιο Υπουργείο, που εποπτεύει το Κτηματολόγιο; Μία πονηρή σκέψη ότι μπορούν οι Δήμοι να αποκτήσουν τα Νεκροταφεία, χωρίς κόπους και έξοδα, δεν μπορεί να ληφθεί υπόψιν σοβαρά. Αν και στην Ελλάδα τίποτα δεν αποκλείεται. Υπάρχει άραγε τέτοια διάθεση άνωθεν και προωθείται με νεκραναστημένο διάταγμα; Ίδωμεν, επειδή στην Ελλάδα και νοήμονες δικαστές υπάρχουν και διάθεση για δικαστική δικαίωση.
